Bianchi fietsen te koop!

Het einde van 2018 nadert en ook dit jaar verkopen wij onze Bianchi huurfietsen.

Heb jij in Girona fijn gefietst op een van onze fietsen? Dan is dit de kans om een prachtige Italiaanse racer of mountainbike te kopen.

De fietsen zijn in uitstekende staat, goed onderhouden en uitgebreid gecheckt door onze mecanicien Willem Jan.

Je leest hieronder welke modellen we te koop hebben staan.

We hebben twee modellen racefietsen:

Bianchi Infinito (Countervail-carbon frame en Shimano Ultegra 11-speed afmontage)

Prijs voor Bianchi Infinito: vanaf €1.500,- (2017 versie)

Maten beschikbaar: 50, 53, 55, 57, 59, 61 en 63.

Verzet: 50/34 en 12/28.

Inclusief: wielen, zadel.

Exclusief: pedalen, fietscomputer, bidonhouders en bidon.

Kleuren: Grijs voor 2017 (53-55-57-61) en Blauw voor 2017 (59-63) modellen.

 

Bianchi Intenso (Carbon frame en Shimano 105 11-speed afmontage)

Prijs voor Bianchi Intenso: vanaf €1.100,- (2017 versie)

Maten beschikbaar: 50, 53, 55, 57, 59, 61 en 63.

Verzet: 50/34 en 12/28.

Inclusief: wielen, zadel.

Exclusief: pedalen, fietscomputer, bidonhouders en bidon.

Kleuren: Zwart/Celeste voor 2017. Celeste/Zwart voor 2018 modellen

 

Bianchi Jab MTB (Aluminium frame + Shimano XT 11 speed afmontage)

Prijs voor Bianchi Jab MTB: €800,- (2017 versie)

Maten beschikbaar: S, M, L en XL

Verzet: 36/26 en 11/42

Inclusief: wielen, zadel.

Exclusief: pedalen, fietscomputer, bidonhouders en bidon.

Kleuren: Celeste/Zwart voor 2018 modellen. Zwart voor 2016 modellen.

 

Interesse en contact

We verkopen onze 2017 en 2018 modellen. Neem contact op voor jouw maat en welke kleuren we beschikbaar hebben.

Eind 2018 staan de fietsen klaar in Nederland (omgeving Delft) om opgehaald te worden.

Heb je interesse in een van onze fietsen? Wil je wat meer informatie? Stuur ons dan een bericht op info@campobicicleta.com of stel je vraag direct via: +31 6 422 77 999.

Filed under: Uncategorized

Coast to Coast Pyreneeën 2018

De start

Een weiland in Frans Baskenland – daar sta ik. Naast me ligt een fietser gekruld in de berm – stabiele zijligging. We luisteren naar de sirene van een ambulance die dichterbij komt.

Eerder die dag poseren tien fietsers lachend voor een groepsfoto. Ze vertrekken gezamenlijk voor de eerste rit van de Coast to Coast Pyreneeën 2018. In zes etappes rijden we van west naar oost, met op de route beroemde cols als de Aubisque, Tourmalet, Marie-Blanque en Peyresourde.

In Hendaye – onze startplaats – is het prachtig weer. Oh jongens, wat heb ik hier zin in. Als begeleider mee met een groep fietsers is ultiem – een week waar ik al het hele jaar naar uitkijk. Met mij zijn de wielrenners ook al het hele jaar bezig met deze tocht – als hoofddoel of als heerlijk einde van een volle fietszomer. Wat staat ons geluk in de weg?

Een paar uur later ziet de wereld er compleet anders uit. De sfeer is weg – als er twee fietsers samen crashen en een halfuur later ook een derde kermend naast zijn fiets ligt. Een scherpe bocht, smalle berm, prikkeldraad en kreten van pijn. Wat is dit?!

’s Avonds aan het diner bespreken we na. Een gebroken ruggenwervel voor Rob, een hoofdwond voor Stefan en een gekneusde rib voor Thijs. Is dit het grote avontuur waar we ons op hebben verheugd? Na een dag fietsen is het scherven rapen, wonden likken en voelen de gebeurtenissen als onwerkelijk.

Het vervolg

Op het moment dat er handdoeken roodkleuren van het bloed denk ik niet meer aan het voortzetten van deze tocht. Fietsen? Op deze manier? Dacht het niet.

En toch, als we ’s avonds bij elkaar zitten wordt er gepraat – over de val, de wonden, ‘de waarom-vraag’ en ook over de volgende etappe. Zouden we het anders willen?

De volgende dag starten we voor een tocht naar de Aubisque en de Soulor. Er wordt gelachen, het is stralend weer en Stefan stapt zelfs op zijn fiets – bloed en zweet druipen in banen vanonder zijn helm. De tegenstelling: Rob wordt die dag in Bayonne geopereerd aan zijn rug. Niek, vriend en fietsmaat, blijft als steun bij hem.

Na de tweede dag ontstaat er een ritme – we gaan van etappe naar etappe. Niek keert terug vanuit Bayonne voor de derde rit – met de Tourmalet, Hourquette en Peyresourde de absolute koninginnenrit.

Het ongeluk op de eerste dag legt uiteindelijk geen zwarte sluier over deze week. We vergeten het niet en worden er iedere dag mee geconfronteerd. Toch, na deze malheur is het groepsgevoel alleen maar sterker. Er wordt gevloekt, geklaagd over pijnlijke benen – maar iedereen zet door. Peter, een oersterke schaatser met een lichaam dat tegensputtert, probeert het iedere dag weer en fietst de laatste twee dagen vol mee. Opgeven? Daar doen we niet aan.

Zwart of rood

Iedere dag is er voor iedereen de keuze tussen een lange of korte route – zwart of rood. Meer of minder – kilometers en hoogtemeters. Het zorgt er voor dat elke fietser kan blijven fietsen en op de stops de groep weer bij elkaar komt. Even uitpuffen in het gras, koffie erbij, een broodje en met verse voorraad weer door.

We lachen ons door de week heen. Kijken naar de kopmannen Johan en Stefan die iedere klim ‘rustig’ oprijden. Niek die geen angst voor de zwarte route kent en bij twijfel toch maar de langste optie kiest. En we klappen onze handen stuk voor Helen, onze Schotse heldin, die iedereen op elke top eerst uitgebreid bedankt voordat ze zelf de bloemen in ontvangst neemt.

Onze groep Zaanse mannen hebben altijd lol. Bij Nanno knalt de energie uit zijn oren, Jan horen lachen is zelf lachen en Frank brommert iedere helling als een sfinx omhoog. Zijn rust en kennis als arts helpen ons ook door de heftige eerste dag heen – wat een geluk dat hij daar was.

Thijs kucht en kreunt wat vaak na zijn eerdere zweefduik, maar fietst gewoon door – IronMan finishers weten waarom. En datzelfde geldt voor Peter – als je marathons op het ijs hebt overleefd is het soms even slikken dat het lichaam niet altijd over de bergen heen wilt. Maar de aanhouder wint!

In de volgauto

Als begeleider is de bevoorrading een puzzel op zich. Twee of drie keer stoppen is goed en soms ook noodzakelijk bij een zware tocht als deze. Toch, het is rekenwerk om overal op tijd te zijn en iedereen goed te kunnen bevoorraden als de snelheid van de fietsers verschilt. Dankzij de hulp van Jelte (die vanwege een blessure niet zelf kan fietsen) rollen we ook over deze obstakels heen. Als een prima-de-luxe duizend-dingen-doekje zorgt hij voor foto’s, helpt met bevoorraden van de stops en zorgt met zijn enthousiasme altijd voor sfeer!

Als we na zes etappes de laatste meters afleggen naar Cerbere ben ik zo blij om de zee te zien. We zijn met elkaar dit avontuur aangegaan en hebben het na een catastrofaal begin ook samen tot een einde gebracht. Als we op het strand staan gaat er champagne rond en wordt er geklonken op deze memorabele week.

Hoe goed je een week ook wilt voorbereiden – tegenslagen krijg je ook te verwerken. De nachtmerrie van iedere organisator zijn crashes en overwachte tegenslagen. Toch, ondanks een bizarre start kun je met een groep iets moois bereiken – samen. Iedereen bedankt voor deze prachtige week!

Filed under: Uncategorized

Marmotte 2018

Afgelopen week stond de Marmotte van 2018 op het programma – nog altijd de ‘cyclo der cyclo’s’ in Europa. Er worden ieder jaar zwaardere varianten evenementen opgezet en hele etappe-koersen voor liefhebbers uit de grond gestampt. Maar, La Marmotte – dat blijft een mytische naam en doet bij iedere wielerliefhebber ergens een bel rinkelen.

Onze voorbereidingsweken voor een cyclosportief richten we in met een doel: acclimatiseren! Wat is dat? Je lichaam laten we wennen aan de hoogte, de lange klimmen en de stijgingspercentages. Alles met een doel: uitgerust aan de start van de cyclosportief staan.

Onze succesformule voor deze weken verklappen we niet, maar is niet geheim. Sluit aan bij een van onze weken en we vertellen je alles 🙂

Cyclo dag

Op de cyclodag gaat in Allemond om 04.45 het licht aan. Ontbijten, fietskleding aan, fietsen opladen en het vertrek naar de start om 06.00.

Als onze groep van 24 fietsers om 07.00 in de startvakken staat worden de laatste berichten in de ‘groepsapp’ doorgestuurd – Veel succes voor iedereen! Op hetzelfde moment rijden onze verzorgers Bourg d’Oisans (startdorp) uit naar de verzorgingspunten. Menno vertrekt naar de Glandon (1e klim), Jordi naar de Telegraphe (2e klim) en Eppe naar de Galibier (3e klim).

Wanneer de renners de voet van de Glandon bereiken zijn daar de eerste aanmoedigingen van Wim en Elise – onze verzorgers die later naar de voet van de Alpe d’Huez (laatste klim) zullen vertrekken.

Terwijl de renners de hele dag onderweg zijn en de maandenlange training ten gelde maken, zijn de verzorgers vandaag constant bezig met de positie van de fietsers. Waar is de kopgroep? Wie zit er waar? Liggen alle voedselzakjes klaar? Is er water voor iedereen? Zijn we zichtbaar op de toppen van cols?

Als Paul en Joost in de kopgroep de Glandon ronden is de koers voor team Campo Bicicleta echt begonnen. Ons gezelschap is divers en iedereen heeft zijn eigen doel vandaag – het behalen van een toppositie, finishen binnen een bepaalde tijd en/of op tijd beginnen aan de laatste klim: Alpe d’Huez.

Extra puntje wat we vandaag hebben toegevoegd is een directe lijn naar het thuisfront. De hele dag sturen we berichten door via Twitter en Instagram – de ideale manier om de koers te volgen.

Het is een dag waarin iedereen het uiterste van zijn lichaam vraagt. Voor de begeleiders en verzorgers onderweg is het prachtig om te zien dat onze rijders zo goed presteren. Alweer een Campo-shirtje voorbij, duim omhoog en met twee verse bidons weer door.

De prestaties

Paul haalt een top-prestatie met de 9e plaats, gevolgd door Joost die binnen de top 30 finisht. Daarna komt er een sterk blok met mannen waarvan Jochem, op zijn Bianchi Oltre XR-4 leenfiets, als eerste bij de finish is. Direct gevolgd door rekenmeester Jelte die zijn eigen berekeningen voorbij fietst. Brent rijdt de koers van zijn leven en Laurens gaat zo diep, dat hij aan de finish zijn emoties net de baas blijft.

   

 

Carl en Mateusz volgen al snel – volledig leeg, maar met een grote glimlach op hun gezicht. Man, wat hebben ze afgezien – maar die tijd, klopt dat echt, vragen ze zich af.

Dezelfde vragen stellen Xander en Kees elkaar. De vrienden die de hele dag in elkaars buurt rijden en het voor elkaar krijgen op iedere klim stuivertje te wisselen met hun koppositie. Ik gun, wij gunnen elkaar – een toptijd.

     

De eerste dames van de dag bereiken de finish. Zita, die zichzelf sinds de start van haar wielerleven iedere week nog verbaasd. En Aukje,’moet jij geen wedstrijden gaan rijden?’, zoeft vol vuur over de finish. Oeh, die laatste klim was toch wel zwaar!

Maurice haalt zijn zo gewenste gouden plak op en voelt zich voor even de wereldkampioen van Weert – dat mag ook. Zijn streekgenoten Erik en Johan fietsen gebroederlijk door de tocht – ondersteunen elkaar waar nodig en fietsen als een hecht team naar de finish van Marmotte. Doorzetten en altijd blijven trappen!

Daarvoor gaat afdeling Hessing Supervers als een speer omhoog. Hans Hessing scheurt met zijn Pinarello Dogma over parcours, Jorgen weet dat zijn vader op de top van de Alpe wacht en Harmen neemt revanche op zijn val in de voorbereidingsweek van twee jaar geleden. Eindelijk de finish!

Swift Leiden is vertegenwoordigd met de kleppers: Peter en Hans. Peter rijdt door alle ramen heen, draait zijn hand niet om voor extra kilometers. Hans komt zichzelf drie keer tegen, maar vindt aan de streep een gouden plak. Helden!

Tijdens de Marmotte kan er van alles gebeuren en als je wilt finishen is het soms lastig het hoofd koel te houden. Raldy neemt dat letterlijk en vergeet na de laatste stop zijn helm op te zetten – getooid met bandana sprint hij over de finish. Het was ook echt heel warm op de laatste klim.

Francien moet twee keer een lekke band wisselen en toont de veerkracht die ze nodig gaat hebben bij haar IronMan later dit jaar. Gelukkig zijn vriendinnen Anne en Linda altijd in de buurt. Anne rijdt voor het oog zo soepel, dat je soms vergeet hoe zwaar deze tocht is. En Linda, vindt op iedere klim extra adem om hoor status als ‘social-media queen’ hoog te houden en al filmend de tocht uit te rijden.

    

 

Marmotte 2018 was een belevenis voor alle deelnemers en verzorgers – voor heel team Campo Bicicleta. We vroegen ons tijdens de tocht meerdere malen af of we eerder een groep hadden die zo snel was. Blijft staan dat iedereen een fantastische prestatie heeft neergezet en dat we ongekend trots zijn dat we al deze sporters hebben mogen begeleiden. Iedereen bedankt!

Filed under: Uncategorized

Pirinexus 360 Challenge

Oh man, er komt weer eens geen eind aan. Ik kreun, zucht en steun. Hobbelend over de keitjes die kriskras op het pad bezaaid liggen. Ik probeer me te focussen op een spoor, maar ik vind het niet.

Hoe lang is het geleden dat ik water tapte? Ik weet het niet meer. Drie huizen langs de weg richting Serralongue en van één daarvan staat de garage open. Ik begin tegen een oude man: Je voudrais de l’eau s’il vous plaît. Si.. mucho!

Catalan?

No, Hollandes! .

Ah, oui.. complex.

Hier gaat het nog goed – Ik stamp door en rijd op een nieuwe klontering huizen – het laatste dorp aan deze weg, verscholen tussen de bomen. De Catalaanse Pyreneeën – Franse kant. Boulangerie, een kat op de motorkap van een four-wheel drive en de kerkklok die vijf keer slaat. Zal ik hier blijven?

Een half uur later, met ruim 200 km op de teller, gaat bijna de knop om in mijn hoofd. Mijn fiets en ik strompelen over dit ruwe gravelpad en vrijwel iedere bocht bid ik voor asfalt. Warm, steil, onverhard – waar is het einde? Nog 140 km te gaan.

Terwijl ik eindelijk de laatste kilometers van de Col d’Ares opdraai denk ik terug aan de start in Girona. Kwart over zes ‘s ochtends, de slaap in mijn ogen en we sporen als een sneltrein richting de kust.

Een paar uur later hobbel ik over keien en waad ik door riviertjes. De zadelpen van mijn gehuurde 3T gravelfiets is al twee keer naar beneden gezakt en ondertussen vloek ik mezelf luidkeels richting het volgende checkpoint.

Ik rijd de Pirinexus fietsroute door Catalonië. 50% onverhard en 50% bestrate weg. Een route die op te delen is in etappes en al het moois van de streek laat zien – van de Costa Brava, naar de Pyreneeën, Frankrijk in, via de Col d’Ares weer naar Spanje en vanaf daar langs de vulkanen van Olot terug naar Girona – terug naar huis. De totale afstand: 345 km. Top idee!

Wanneer ik me inschrijf voor de tocht heb ik er vooral heel erg veel zin in. Zin om lang op de fiets te zitten, mezelf te testen en nieuwe plekken te ontdekken. Ik denk nog geen moment aan de lengte van de route en de mogelijkheid van niet-finishen. Heb ik veel gefietst dit jaar? Ja!. Getraind? Vind ik een vies woord.

Het eerste deel van de route vliegt voorbij. De zadelpen-malheur stop ik weg en al vlot spoor ik door naar de laatste stempelpost voor de grens met Frankrijk – na 145 km op de fiets. Bij La Jonquera krijgen we pasta en benadrukt de organisatie dat we genoeg voedsel meenemen – de komende 100 km is er geen bevoorrading. Het worden de zwaarste kilometers van de route.

De klim naar de grens is een oude sluiproute naar Frankrijk uit de Franco-tijd. Rotsen, stenen, stroken met absurde stijging en een prachtig uitzicht bij de grens. Een ruïne op rechts als baken en vervolgens rollen we Frankrijk in – bon. Dalen over asfalt, wat is dat heerlijk zeg.

Ik navigeer door Frankrijk en kom op de klim naar Le Tech. Waar ik eerder nog af en toe samen fietste is dat nu niet meer het geval. Ik heb simpelweg een veel snellere fiets en goede benen. Ik rijd door, op weg naar Spanje. En, dan… een wijziging van de route. We worden linksaf gestuurd, de hoofdweg af naar een nieuwe klim. Vanaf dat moment: de zoektocht naar water, een behulpzame man en pijnlijke gravelstroken.   

Col d’Ares is de laatste grote horde, een lange afdaling de beloning. 32mm banden en schijfremmen zetten mijn daalangst voor even in de koelkast. Na Camprodon – de voorlaatste stempelpost – weet ik wat ik moet doen: blijven duwen, blijven trappen. 260 km zijn er gepasseerd en ik leg mezelf in tijdrithouding neer – net echt. Het is 18.30 uur geweest en ik moet voortmaken. Er staat geen prijs op de tocht, maar ik wil wel voor het donker finishen.

Richting Olot, nog een klim, een magnifieke afdaling, de vulkanen, een groene zee die me omringt. Ik rol met een noodvaart de berg af, maar ben volledig vrij. Wat is dit heerlijk!

Vanaf Olot zie ik maar een woord: Girona! Het is iets minder dan 60 kilometer en ik haal makkelijk nog 30 à 35 km per uur, ook na ruim 300 km. Waar komt dit vandaan? Wanneer stort ik in?

Als ik om 21.45 over de finishlijn rol staat de organisatie te zwaaien en te juichen. Na ruim 14 uur fietsen voel ik me een beetje verloren. Ik word gefeliciteerd, krijg een microfoon onder mijn neus en een aandenken. 345 km staat er op de teller. Dit was het dan. Van de zonsopkomst aan de Costa Brava naar de steile flanken van een Pyreneeën col en weer terug naar Girona.

Als ik terugrijd naar huis door de stad voelt het gek. Alle mensen op straat maken zich op voor een zaterdagavond en ik fiets als een zwerver – modder en zout als odeur – door de straten. Ik herinner me weer wat de oude man tegen me zei: ‘Tu te fous de moi?!

Filed under: Uncategorized

Cyclo-sportief nieuwsbrief

Zoals ieder jaar hebben we in de zomer een aantal cyclo’s op het programma staan. Als een waar wielerteam trekken we er op uit om met onze fietsers de uitdaging aan te gaan. Dit jaar op meerdere locaties:

Trainingsstage in Girona

En, als voorbereiding organiseren we een trainingsweek in Girona – van 10/06 t/m 16/06. Tijdens deze week gaan we veel bergop trainen – in twee groepen – en is er de mogelijkheid om mee te doen een tijdrit en cyclo-sportief met start/finish in Girona.

Nieuwsbrief

Lees alles over onze cyclo-zomer in onze laatste nieuwsbrief!

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan onder aan de website in voor onze nieuwsbrief.

Filed under: Nieuws